اولین بار در سال ۱۳۷۵؛ بخشنامه‌ای با عنوان “انعقاد پیمان با نرخ مترمربع زیربنا” جهت انعقاد پیمان‌هایی که حداکثر مساحت زیربنای آن‌ها ۲۰۰۰ مترمربع بود ابلاغ گردید. این بخشنامه با نام “بخشنامه ۲۰۰۰” نیز شناخته میشد.

با گذشت زمان و افزایش زیربنای ساختمان‌ها در صنعت ساخت کشور، بخشنامه جدیدی در سال ۱۳۸۵ با همان عنوان “انعقاد پیمان با نرخ مترمربع زیربنا” ابلاغ گردید که تفاوت اساسی آن با بخشنامه قبلی، افزایش سقف ۲۰۰۰ مترمربع به ۱۰۰۰۰ مترمربع بود که به “بخشنامه ۱۰۰۰۰” نیز شناخته میشد.

در سال ۸۹ اولین بخشنامه با عنوان “انعقاد پیمان اجرای کارهای ساختمانی به صورت سرجمع ” منتشر گردید که به “بخشنامه سرجمع” معروف است و متراژ آن همان ۱۰۰۰۰ مترمربع بود اما در مفاد آن تغییراتی حاصل شده بود.

بعدها در سال ۱۳۹۶، بخشنامه فعلی سرجمع ابلاغ گردید که طبق این بخشنامه اگر متراژ زیربنای پروژه‌های عمرانی زیر ۴۰۰۰ مترمربع باشد، برای انعقاد پیمان کارهای ساختمانی باید از قراردادهای سرجمع استفاده گردد. اما اگر متراژ زیربنا پروژه بیشتر از ۴۰۰۰ متر مربع باشد، کارفرما می‌تواند به تشخیص خود از قراردادهای سرجمع یا قراردادهای فهرست بهایی استفاده نماید.