اولین بار در سال 1375؛ بخشنامه‌ای با عنوان “انعقاد پیمان با نرخ مترمربع زیربنا” جهت انعقاد پیمان‌هایی که حداکثر مساحت زیربنای آن‌ها 2000 مترمربع بود ابلاغ گردید. این بخشنامه با نام “بخشنامه 2000” نیز شناخته میشد.

با گذشت زمان و افزایش زیربنای ساختمان‌ها در صنعت ساخت کشور، بخشنامه جدیدی در سال 1385 با همان عنوان “انعقاد پیمان با نرخ مترمربع زیربنا” ابلاغ گردید که تفاوت اساسی آن با بخشنامه قبلی، افزایش سقف 2000 مترمربع به 10000 مترمربع بود که به “بخشنامه 10000” نیز شناخته میشد.

در سال 89 اولین بخشنامه با عنوان “انعقاد پیمان اجرای کارهای ساختمانی به صورت سرجمع ” منتشر گردید که به “بخشنامه سرجمع” معروف است و متراژ آن همان 10000 مترمربع بود اما در مفاد آن تغییراتی حاصل شده بود.

بعدها در سال 1396، بخشنامه فعلی سرجمع ابلاغ گردید که طبق این بخشنامه اگر متراژ زیربنای پروژه‌های عمرانی زیر ۴۰۰۰ مترمربع باشد، برای انعقاد پیمان کارهای ساختمانی باید از قراردادهای سرجمع استفاده گردد. اما اگر متراژ زیربنا پروژه بیشتر از ۴۰۰۰ متر مربع باشد، کارفرما می‌تواند به تشخیص خود از قراردادهای سرجمع یا قراردادهای فهرست بهایی استفاده نماید.